Orta Çağ döneminde, Avrupa'da ekonomik ve sosyal yapının temellerinden biri olan serflik, toprak sahibi aristokratların egemenliği altında yaşayan köylülerin durumunu tanımlar. Bu sistem, köylülerin özgürlüklerinin kısıtlandığı ve toprak ağalarının kontrolü altında bulunduğu bir yaşam biçimini ifade eder. Serfler, yalnızca geçimlerini sağlamakla kalmaz, aynı zamanda topraklarının sahibi olan kişilere çeşitli yükümlülükler de taşırlar. Bu durum, dönemin sosyal hiyerarşisini ve ekonomik dinamiklerini şekillendiren önemli bir unsurdur.
Serf, Orta Çağ Avrupası'nda, miras yoluyla kendisine tahsis edilen arazide toprak ağası adına çalışan köylüdür.
Serflerin bazı özellikleri: